ZAAL HANNAH ARENDT

Deze ruimte kan ingezet worden als coaching & meeting ruimte. Als coaching ruimte verwen je jezelf en je coachees in een ruimte die privacy biedt én tot openheid uitnodigt. Ideaal om focus, zelfreflectie en persoonlijke ontwikkeling te stimuleren. Als meeting ruimte organiseer je hier gesprekken die privacy vereisen. Ideaal voor 2 tot 4 personen.

 

Download de fiche van deze zaal

 

Faciliteiten
  • Aantal personen: 2
  • Oppervlakte: 10 m2
  • aantal personen: 2
  • Iconen_extra-01_zondertekst
    Verdieping: 1ste
  • Iconen_extra-01_zondertekst
    Wifi
  • Iconen_extra-01_zondertekst
    Projector: JA
Opstellingen
  • Iconen_extra-01_zondertekst
    Zetels: 2
  • Iconen_extra-01_zondertekst
    Yogamatten: 3
  • Iconen_extra-01_zondertekst
    Tafels: 1

Formules & prijzen

Halve dag
50 EUR/dagdeel van 3 à 4 uur (Excl. lunch)

Deze zaal kan geboekt worden van 9u tot 13u of van 14u tot 18u. Koffie, thee, water en versnaperingen inbegrepen

Beschikbaarheid & reservatie 

Hele dag
90 EUR/dag (8u) (Excl. lunch)

Deze zaal kan geboekt worden voor een hele dag van 9u tot 18u . Koffie, thee, water en versnaperingen inbegrepen.

Beschikbaarheid & reservatie 

Hannah Arendt

" Zet je in voor het goede dat je verdient en waar je naar verlangt. Gun jezelf gemoedsrust. Je verdient het om gelukkig te zijn. Je verdient het om te genieten."


Hannah Arendt (Linden bij Hannover, 14 oktober 1906 - New York City, 4 december 1975) was een Duits-Amerikaans-joodse filosofe en politiek denker, die zich onder andere heeft verdiept in de vragen die samenhangen met totalitaire politieke systemen.
 
Tegen de achtergrond van het fascisme is Hannah Arendts filosofie vooral een denken van vrijheid in politieke zin, een denken dat echter nooit volledig academisch is. Het voortdurend samengaan van denken en oordelen vormt de rode draad in het werk van Hannah Arendt.
Haar bekendste werk is in dit opzicht het boek The Origins of Totalitarianism uit 1951, waarin zij de historische (achter)gronden van de totalitaire staat analyseert. Hierin komen vrijheid van het individu, concentratiekampen en de verdwijning van het verschil tussen feit en fictie aan bod.
In The Human Condition (1958) onderzoekt Arendt in navolging van Aristoteles 'het goede leven'. Dat bestaat volgens haar uit een combinatie van arbeid, werk en handelen. Arbeid is het voorzien in dagelijks levensonderhoud. Werk is het produceren van goederen, het is het maken van duurzamere dingen; daarmee geef je het leven vorm. Handelen doen we in de gemeenschap, waar we onze stem laten horen. Arendt waarschuwt voor een maatschappij waarin consumeren en produceren een doel op zich wordt, terwijl het publieke domein steeds meer uit ons bestaan verdwijnt.
In The Life of the Mind, dat in 1978 postuum verscheen, analyseert ze systematisch het probleem van denken en weten. Hierin gaat het Arendt vooral om waarde en betekenis. De waarde van het denken is dat het betekenis kan geven aan bepaalde acties, situaties en ervaringen.
 
Beroemd is Arendt vanwege haar verslag van het Eichmann-proces in 1961 en haar typering 'banaliteit van het kwaad'. Volgens Arendt was Eichmann - verantwoordelijk voor het transport van Joden naar concentratiekampen - een bureaucraat die zijn taken zonder nadenken uitvoerde. Ze concludeert dat het kwaad eerder banaal is, niet monsterlijk.
 
Hannah Arendt kon zich door haar levenslot niet beperken tot het eenzame denken van de wijsgeer. Evenmin wilde ze de geschiedenis reduceren tot een uiting van de wil. Bij haar ging het erom concrete situaties in de wereld te begrijpen en een aan de gang zijnde crisis te duiden. Arendts ideeën waren nooit populair, ze stonden steeds dwars op de tijdgeest. Vooruitgang betekende voor Arendt een historicistische illusie: de sociale kwestie plaatste ze buiten de politiek en de derde wereld vond ze geen realiteit maar eenideologie. Ze kritiseerde bevrijdingsbewegingen, het progressieve feminisme en andere vormen van slachtofferisme[3] en vreesde bij identificatie een beklemmende orthodoxie.

Politiek handelen kan volgens Arendt nooit gebaseerd worden op een afgebakende doctrine zoals socialisme, liberalisme of conservatisme, maar moet uitgaan van de menselijke pluraliteit, van de veelheid aan mogelijke gezichtspunten in een zaak. Politiek handelen is de moeilijke kunst van het oordelen (vergelijk Kant) rekening houdend met de menselijke diversiteit in een gegeven historische situatie (vergelijk Max Weber).

Top